Dzień Ziemi 2011
DEKADA EDUKACJI NA RZECZ ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU
LAS CAŁKIEM BLISKO NAS
powrót do najnowszej strony
KONKURSY
 CZŁOWIEK ROKU 2010 POLSKIEJ EKOLOGII 
 
Finał konkursu podczas konferencji prasowej Dnia Ziemi: 4 maja 2011 r. godz. 12.00,
Biblioteka Narodowa, Al. Niepodległości 213, wejście A, Sala Darczyńców, Warszawa

Konkurs na Człowieka Roku 2010 - autorytet w dziedzinie ochrony środowiska zgłoszony przez pozarządowe organizacje ekologiczne, instytucje lub osoby prywatne. Człowiek Roku 2010 to osoba, która w sposób ponadprzeciętny zasłużyła się w roku 2010 dla ochrony środowiska, nie bacząc na trud prac podjętych dla dobra wspólnego. Konkurs służy popularyzacji osób i działań szczególnie ważnych dla środowiska przyrodniczego w Polsce oraz prezentacji autorytetów w tej dziedzinie. O wynikach konkursu zadecyduje niezależna kapituła w składzie:
  • Jacek Bożek - laureat konkursu "Człowiek Roku 2001"
  • Przemysław Czajkowski - laureat konkursu "Człowiek Roku 2006"
  • Wojciech Gąsienica-Byrcyn - laureat konkursu "Człowiek Roku 2000"
  • Piotr Gliński - profesor socjologii, członek Polskiej Akademii Nauk
  • Grażyna Hodun - koordynator obchodów Dnia Ziemi 2010
  • Anna Kalinowska - laureatka konkursu "Człowiek Roku 2002"
  • Sławomir Kuczmierowski - sekretarz
  • Mira Stanisławska - Meysztowicz - laureatka konkursu "Człowiek Roku 2004"
  • Andrzej Kassenberg - laureat konkursu "Człowiek Roku 2005"
  • Krzysztof Skóra - laureat konkursu "Człowiek Roku 2007"
  • Adam Wajrak - laureat konkursu "Człowiek Roku 2008"
  • Bohdan Szymański - laureat konkursu "Człowiek Roku 2009"
  • Laureat nagrody Człowiek Roku 2003 prof. dr hab. Mieczysław Górny zmarł w maju 2005 r.
     

    LAUREACI KONKURSU CZŁOWIEK ROKU POLSKIEJ EKOLOGII

    dr inż. Wojciech Gąsienica-Byrcyn - laureat 2000
    Niezłomny obrońca tatrzańskiej przyrody. Młodszy syn Stanisława Gąsienicy-Byrcyna, poety, a wnuk Stanisława Gąsienicy-Byrcyna, przewodnika i ratownika tatrzańskiego. Leśnik (ukończył SGGW, mgr inż.1972, dr 1987), autor prac nauk. i popularno-naukowych z terenu Tatr, od 1972 pracownik parków narodowych i Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem.
    Zaraz po studiach leśnych na SGCW pracował w Babiogórskim Parku Narodowym, a następnie w Tatrzańskim Parku Narodowym: najpierw jako leśniczy do spraw hodowli zwierzyny, od 1975 jako leśniczy Obwodu Ochronnego Morskie Oko, od 1977 Obwodu Ochronnego Hala Gąsienicowa. Ponadto w 1969 został ochotniczym ratownikiem górskim, w 1971 zdał egzamin na przewodnika tatrzańskiego, a w 1977 ukończył Studium Ochrony Przyrody przy WSR w Krakowie. W 1981-82 odbył staż naukowy w USA, m.in. zaznajamiając się tam z problemami ochrony przyrody w parkach narodowych. Od 1 I 1988 do 28 II 1990 był kustoszem działu przyr. w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem. W 1993 roku uzyskał w Tokio Certyfikat Rządu japońskiego w zakresie zarządzania terenami chronionymi. Oprócz około 70 prac naukowych i popularno-naukowych jest autorem kilkudziesięciu opowiadań gwarowych poświęconych życiu Podhalan. W latach 1990 - 2001 dyrektor TPN.

    Jacek Bożek - laureat 2001
    Założyciel, prezes i lider Klubu Gaja. Dyrektor Gaia Club UK w Wielkiej Brytanii oraz Prezes Club Gaia Nederland w Holandii. Z zawodu społeczny innowator (social enterpreneur). Był współprzewodniczącym Partii Zieloni 2004. Ukończył wiele kursów w kraju i zagranicą dotyczących ekologii i działań społecznych. Stypendysta rządu Nowej Południowej Walii w Australii, pracował w Rainforest Information Center. Stypendysta i członek międzynarodowego stowarzyszenia Ashoka Innovators for the Public.
    Wydawca biuletynu "Wolny Tybet" i działacz na rzecz uchodźców tybetańskich. Uczestnik niezależnego ruchu ekologicznego w czasach PRL-u (Żarnowiec, Czorsztyn).

    dr Anna Kalinowska - laureatka 2002
    Absolwentka Wydziału Biologii na Uniwersytecie Warszawskim. Specjalizowała się w dziedzinie ekologii i ochrony środowiska także na uniwersytetach m.in. w Oksfordzie i w Aarhus w Danii. Od kilku lat jest dyrektorem Centrum Badań nad Środowiskiem Przyrodniczym na Uniwersytecie Warszawskim.
    W latach osiemdziesiątych, kiedy dewastacja środowiska była tematem tabu współtworzyła podziemny biuletyn Serwis Ochrony Środowiska.
    W pracy w administracji państwowej zdobyła doświadczenie jako dyrektor Biura Edukacji i Komunikacji Społecznej w Ministerstwie Środowiska.(1998-2002) W okresie negocjacji członkowskich była bezpośrednio zaangażowana we wprowadzanie w Polsce prawa unijnego - m. in. prawa dostępu obywateli do informacji o środowisku. W zarządzaniu finansami zdobyła doświadczenie jako członek rady nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (1998-2001).
    Na polu międzynarodowym już drugą kadencję reprezentuje Europę we władzach Światowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) . W latach 1998-2001 była w Radzie Dyrektorów Regionalnego Centrum Ekologicznego na Europę Centralną (REC) w Budapeszcie - instytucji założonej przez UE.
    Obecnie kieruje Studium NATO poświęconym edukacji ekologicznej w Siłach Zbrojnych.
    Autorka książek: "Ekologia - wybór przyszłości", "Lato nad Narwią", "Ekologia - wybór na nowe stulecie", "Krótka smycz", "Łaskotani chrabąszcza wąsami - po zielonym świecie z księdzem Janem Twardowskim".

    prof. dr hab. Mieczysław Górny - laureat 2003
    Naukowiec, obrońca przyrody, propagator rolnictwa ekologicznego, społecznik Profesor Górny od wielu lat bardzo mocno angażował się w obronę przyrody i środowiska. Z wykształcenia był leśnikiem, przez wiele lat wykładał w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, kładąc nacisk na nie-techniczne podejście do ochrony przyrody, na odwrót od postrzegania jej li tylko w kategoriach utylitarnych. Choć był przyrodnikiem-"technikiem", z upływem lat coraz mocniej akcentował w swoich wypowiedziach aspekt filozoficzno-etyczny ekologii, czerpiąc z chrześcijaństwa i tradycji humanistycznych.
    Ogromny wysiłek włożył w propagowanie i rozwój rolnictwa ekologicznego, czym zajmował się od roku 1981. W wielu publikacjach krytykował przemysłowy model rolnictwa, szkodliwy dla środowiska naturalnego i ludzkiego zdrowia. Zwracał uwagę, że nie tylko powinniśmy dbać o glebę i inne elementy środowiska, aby produkować zdrowe pożywienie, nie tylko musimy chronić ekosystem, byśmy nadal mogli w nim żyć, ale także z całą mocą podkreślał, że człowiek powinien być wdzięczny za to, że ziemia żywi go i pozwala przetrwać. Jego wysiłki zaowocowały wieloma konkretami. Na SGGW zorganizował Zakład Ekologicznych Metod Produkcji Żywności, pierwszą w Polsce placówkę naukową wspierającą rolnictwo ekologiczne. Z jego inicjatywy utworzono Stowarzyszenie Producentów Żywności Metodami Ekologicznymi "Ekoland" - pierwszą organizację zrzeszającą polskich eko-rolników i reprezentującą ich interesy. Również na SGGW doprowadził do utworzenia Ośrodka Informacyjnego Rolnictwa Ekologicznego. Miał znaczny wkład w przygotowanie projektu ustawy o rolnictwie ekologicznym. Pełnił m.in. funkcję Przewodniczącego Zespołu ds. Rolnictwa Ekologicznego przy Ministrze Rolnictwa. Wiele z tych prac i działań wykonywał Profesor społecznie.
    Oprócz SGGW, Profesor wykładał tematykę ekologiczną na Uniwersytecie Warszawskim, Politechnice Warszawskiej i w Wyższej Szkole Humanistycznej w Pułtusku. W ramach pracy naukowej i popularyzatorskiej opublikował kilkaset artykułów oraz ponad 30 książek, z których szczególnie warte uwagi są "Ekofilozofia rolnictwa" (1992) i "Ekorozwój wsi i rolnictwa" (2002). Łączył postawę naukowca o ogromnej wiedzy ze zdrowym rozsądkiem oraz z zaangażowaniem emocjonalnym. Wielokrotnie zabierał głos w obronie przyrody.
    Profesor zmarł w 2005 r.

    Mira Stanisławska- Meysztowicz - laureatka 2004
    Od zawsze pasjonuje się ochroną środowiska. Od 1994 roku prowadzi w Polsce akcję "Sprzątanie świata" i wiele innych działań proekologicznych. Do tego celu założyła Fundację Nasza Ziemia. Działania na rzecz ochrony środowiska znalazły uznanie i władz państwowych - w 2001 roku Mira Stanisławska-Meysztowicz została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski - i najbardziej krytycznych odbiorców: dzieci. W 2002 roku została uhonorowana Orderem Uśmiechu. Wspólnie z Grzegorzem Kasdepke napisała książkę "Przyjaciele"

    dr Andrzej Kassenberg - laureat 2005
    Założyciel i Prezes Instytutu na Rzecz Ekorozwoju, niezależnej placówki zajmującej się wykorzystaniem okresu transformacji i integracji z Unią Europejską do zabezpieczenia interesów środowiska przyrodniczego. Z wykształcenia geograf i planista przestrzenny, specjalizuje się w zagadnieniach polityki ekorozwoju czyli działań integrujących w sposób równoprawny aspekty gospodarcze, społeczne i ekologiczne. Zaangażowany w ruch ekologiczny w Polsce od 1980 r., przez 13 lat członek Zarządu Głównego Polskiego Klubu Ekologicznego. Współpracuje zarówno z placówkami naukowymi z Polski i zagranicy oraz międzynarodowymi organizacjami ekologicznymi. Członek Rady ds. Środowiska w Europejskim Banku ds. Odbudowy i Rozwoju, założyciel Komisji ds. Ocen Oddziaływania na Środowisko przy resorcie ochrony środowiska oraz Generalny Projektant "Strategii ekorozwoju dla obszaru "Zielonych Płuc Polski". Moderator Warszawskiego Okrągłego Stołu Transportowego

    Przemysław Czajkowski - laureat 2006
    Związany z ruchem ekologicznym od ponad 25 lat, od ponad 13 lat zaś człowiek- instytucja, współpracujący z organizacjami ekologicznymi, samorządami, także jednostkami Lasów Państwowych. Jako koordynator krajowy Programu Małych Dotacji GEF (Funduszu na rzecz Globalnego Środowiska) Przemysław Czajkowski pomógł setkom małych organizacji przygotować wnioski i zdobyć fundusze na działalność ekologiczną. Dzięki dotacjom GEF (6,7 mln dol.) i polskim funduszom (24 mln dol.) zrealizowano w Polsce 371 projektów na rzecz ochrony środowiska.

    prof. dr hab. Krzysztof Edward Skóra - laureat 2007
    Urodzony w Gdyni, tuż przy dzikiej plaży, która była dla niego podwórkową przyrodniczą pracownią. Ukończył oceanografie ze spec. biologia morza na Uniwersytecie Gdańskim. Od 1977 roku mieszka i pracuje w Helu. Wytypowany przez ówczesne władze Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego, położył fundamenty pod akademicką placówkę terenową - Stację Morską IOUG i odOceanograf, biolog morza, ichtiolog. Specjalizuje się w biologii i ekologii ryb strefy przybrzeżnej morza. Poświęca też czas badaniom bałtyckich ssaków - fok i morświnów. Trzykrotnie brał udział w wyprawach na morza Antarktyki.
    Pracownik naukowy Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego. Kieruje jego terenową placówką - Stacją Morską w Helu. Twórca i realizator wielu projektów m.in. fokarium, Błękitnej Szkoły i programu odtwarzania zasobów ryb w Zatoce Puckiej.
    Członek kilku rad naukowych: macierzystego instytutu, Zakładu Ornitologii PAN, Słowińskiego i Wolińskiego Parku Narodowego oraz Państwowej i Wojewódzkiej Rady Ochrony Przyrody. Wieloletni ekspert z ramienia Ministerstwa Środowiska w sprawach dotyczących ochrony gatunków morskiej fauny i siedlisk, w ramach zobowiązań Polski wobec Konwencji Helsińskiej i Bońskiej. Wiceprezes stowarzyszenia "Przyjaciele Helu".

    Adam Wajrak - laureat 2008
    Adam Wajrak - dziennikarz "Gazety Wyborczej", współpracujący z kanałem Animal Planet. Pisze głównie o zwierzętach, które są jego pasją od dzieciństwa i ochronie przyrody. od 12 lat na stałe mieszka w Teremiskach w Puszczy Białowieskiej. Poza pisaniem dość często musi się zajmować wraz z żoną Nurią całą masą osieroconych zwierząt które do ich domu znoszą czytelnicy. Wspólnie wychowali już sowy, całą masę bocianów, jaskółki, kruki, jerzyki, jeże, kuny oraz wydrę i nietoperza. Ponieważ lubi przemierzać świt na nartach był uczestnikiem wypraw polarnych na Spitzbergen i Grenlandię
    W 2005 został uznany przez magazyn "Time" Bohaterem Europy. Za działania na rzecz ocalenia unikalnej Doliny Rospudy otrzymał nagrodę im Andrzeja Woyciechowskiego, a przez brukselski dziennik Europen Voice został uznany za jedną 50 osób które wywarły największy wpływ na Europę w 2007 roku.

    mgr inż. architekt, mgr socjologii Bohdan Szymański - laureat 2009
    Praca zawodowa:
    W zakresie architektury i planowania przestrzennego: Instytut Urbanistyki i Architektury, Pracownia Planowania Rozwoju Uzdrowisk (PP OTU), Urząd Miejski w Otwocku (urbanista miejski, Komitet Turystyki (Dep. Zagospodarowania Turystycznego), Autorska Pracownia Architektoniczna (współwłaściciel i kierownik).
    W zakresie socjologii: Inst. Filozofii i Socjologii PAN - socjologia miasta, socjologia struktur społecznych, procesy modernizacji społecznej.
    Mieszane i inne: OBR Informatyki Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, Rzecznik Prasowy i Pracownik Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w Otwocku, WADECO - Zespół Ds. Regionu Trypolisu (zagadnienia ludnościowe i kulturowe, koncepcje regionalne sieci osadniczej). Internat Rehabilitacyjny w Otwocku (wychowawca, organizator turystyki).
    Działalność społeczna:
    PTTK działalność ogólna (współzałożyciel i Prezes Oddziału w Otwocku), turystyka rowerowa (Prezes Klubu Rowerowego PTTK w Otwocku); TKKF - działalność ogólna organizacyjna oraz jeździectwo rekreacyjne (laureat Odznaki Honorowej TKKF), Klub Jeździecki PAN (współorganizator i Prezes Klubu).
    Spółdzielczość Mieszkaniowa - wieloletnia praca w organach samorządowych - lokalnych i regionalnych, jeden z wnioskodawców reaktywowania Polskiego Towarzystwa Reformy Mieszkaniowej - uniemożliwionego przez stan wojenny. Odznaczony srebrną i złotą odznaką spółdzielczości mieszkaniowej, Odznaka Zasłużony dla Ruchu Spółdzielczego.
    Towarzystwo Urbanistów Polskich - członek Zarządu Oddziału Warszawskiego przez szereg kadencji, czynny uczestnik debat nad poprawą sytuacji w zakresie Ładu Przestrzennego , w tym w spotkaniach w Sejmie i w Senacie. (odznaczony Złotą Odznaką Honorową TUP i Złotym Krzyżem Zasługi).
    Polski Klub Ekologiczny. Przez kilka kadencji Członek Zarządu i 2 kadencje Prezes Okręgu Mazowieckiego, kilka kadencji Członek Zarządu Głównego w tym 2 kadencje w roli Wiceprezesa PKE, Wiceprezes Koła Otwockie Sosny. Współorganizator i sekretarz Sekcji Ładu Przestrzennego. Jako Przedstawiciel PKE brał udział w Komisji Nagród Ministra Środowiska, od 12 lat (tj. od początku) w Radzie Programowej Konkursu Min. Środowiska "Lider Polskiej Ekologii". Był przedstawicielem Organizacji Ekologicznych w Komitecie Monitorującym Program SAPARD; przez ostatni rok w Kom. Mon. ZPORR; początkowo w KM ISPA a obecnie w KM Strategię Wykorzystania Funduszu Spójności. Od 15 lat współpraca z Kom. Ochrony Środowiska Senatu a od ok. 10 z Kom Ochrony Środowiska Sejmu ( a także innymi w sprawach zrównoważonego rozwoju np. Kom. Infrastruktury). Odznaczony Odznaką "Zasłużony dla Ochrony Środowiska".
    Członek Stowarzyszenia "Ład na Mazowszu" uczestnik działań na rzecz ochrony krajobrazu i ładu Przestrzennego.
    Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.


    Laureatem Konkursu Człowiek Roku polskiej Ekologii został Radosław Gawlik
    powiększ RADOSŁAW GAWLIK urodził w 1957 r. we Wrocławiu, jest żonaty, ma troje dzieci, wegetarianin.

    Studia ukończył w 1981 r., na wydziale Eksploatacji i Ekonomii Transportu Wyższej Szkoły Transportu i Łączności w Żylinie, na Słowacji. W latach 80-tych uczył matematyki we wrocławskich szkołach. W związku z działalnością w ruchu opozycyjnym nie przedłużono mu umowy o pracę. Okresowo pracował, jako robotnik wysokościowy.

    W latach 1986-89 uczestniczył w Ruchu "Wolność i Pokój". Organizował protesty ekologiczne m.in. w sprawie huty "Siechnice", elektrowni jądrowej w Żarnowcu, składowiska odpadów radioaktywnych w Międzyrzeczu.

    W latach 1987-89 działał w Regionalnej Komisji Wykonawczej NSZZ "Solidarność" Dolnego Śląska. Publikował w prasie podziemnej, szczególnie na temat zagrożeń środowiska przyrodniczego i środowiska pracy. Uczestniczył w obradach "okrągłego stołu" w zespole ds. ekologii. W historycznych wyborach, 4 czerwca 1989 r. został wybrany na posła. Przez 12 lat zasiadał w Sejmie. Uczestniczył w Ruchu Obywatelskim Akcja Demokratyczna później przekształconym w partię - Unię Demokratyczną, a jeszcze później w Unię Wolności. Będąc jej członkiem wraz z grupą przyjaciół ekologów założył Frakcję Ekologiczną UD a później- Forum Ekologiczne UW, któremu przez 7 lat przewodniczył. W tym czasie FE UW zainicjowało i doprowadziło do przyjęcia wielu ważnych aktów prawnych, min. wprowadzono do konstytucji zasadę zrównoważonego rozwoju, uchwalono ustawę o ochronie zwierząt.

    Od XI 1997 r. do VI 2000 r. był sekretarzem stanu w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Jako jedyny członek rządu w koalicji z AWS głosował przeciwko zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej. Był przeciwny organizowaniu olimpiady zimowej w Tatrach.
    Był członkiem Unii Wolności od jej początku do kwietnia 2002r, kiedy wrócił do działań w ruchu ekologicznym. Został przewodniczącym Związku Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć. Jest jednym z współzałożycieli politycznej partii- Zieloni 2004 www.zieloni2004.pl. Nadal pozostaje aktywnym w ruchu organizacji pozarządowych. Obecnie przewodniczy Stowarzyszeniu Ekologicznemu " Eko-Unia" www.eko-unia.org.pl , w ramach którego realizuje projekty z obszaru ekologii, zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz Bałtyku, ochrony przyrody, współpracy międzynarodowej oraz promocji zielonej polityki. Od 2004 -2008r roku był przedstawicielem organizacji ekologicznych w Komitetach Monitorujących Rolny Sektorowy Program Operacyjny oraz Program Rozwoju Obszarów Wiejskich. Od 2007r. reprezentuje organizacje społeczne w Komitecie Monitorującym Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko na lata 2007-13.